zondag 18 februari 2018

Adem




Blanco weekend, genieten is dat... tijdens een zeldzaam moment van rustig lezen, stootte ik op een artikel in Libelle. Het verhaal van Klaas Delrue, van Yevgueni. Een verhaal over de kinderwens van hem en zijn vrouw en hoe ze 6 jaar en 9 IVF pogingen moesten wachten op hun klein mirakel.

Op het nieuwe album, "Tijd is alles" staat een nummer "Adem" dat het emotionele verhaal vertelt over het wachten, over de kinderwens.
Een heel erg mooi nummer met natuurlijk een happy end. Maar hij vertelt ook over hoe hij worstelde in die 6 jaren en hoe moeilijk het was om erover te praten. Dat hij geen verhalen vond over papa's die hetzelfde meemaakten en er daarom nu ook over wil praten. Anderzijds vertelt hij dat er wel waren die papa's maar hij er waarschijnlijk niet voor openstond. Dat elke uitstap of reis werd bedekt onder een grijze wolk want dat je je verdriet niet kan achterlaten.

Heel herkenbaar. 

Ook wij hebben natuurlijk dat happy end, dat ene moment dat je je (eerste) kind in je armen houdt, dat moment waarop alles wegvalt en je wordt overspoeld door een intens gevoel van opperste geluk...
Maar het litteken blijft.

Zoals een vriendin het deze week schreef, " het zal nooit weggaan maar het is ok zo". Wij onze rugzak, onze kinderen hun rugzak het maakt ons en ons gezin. 



Geen opmerkingen:

Een reactie posten