zondag 14 januari 2018

Weekend

Het weekend was blanco, heerlijk vind ik dat want sinds bij de jongste een hechtingsstoornis werd vastgesteld, nu 1,5 jr geleden, geniet ik oh zo van de lege weekends. Sociale afspraken vergden al enige tijd teveel energie, stilletjesaan ebt dat weg en kan ik weer genieten van mensen over de vloer of een bezoekje bij vrienden. Zij het selectief en zonder overdaad.
Het blanco weekend werd er eentje onder ons 4tjes, we gingen naar Antwerpen, speelden spelletjes, dansten en zongen, genoten.


Tussendoor kwam ik op de verzamelpagina van kinderwensbloggers. Ik scrolde door de verhalen, maar las er geen. De korte stukjes waren al teveel, het brengt me terug in de hoop en wanhoop van toen, misschien later.


Schrijven kwam er niet van wegens teveel kinderjolijt en avonden relax. In mijn hoofd draait het door, maar redelijk rustig.


Ik zou een download moeten kunnen maken van mijn gedachten soms, een kriskras van herinneringen, emoties.


Een keer brak de dam. Zoals ze dat wel eens vaker doet op zo'n moment. Een moment van intimiteit, en soms komen de tranen dan plots, talrijk. Een stroom aan tranen uit het niets. Herinnering aan alle momenten van intimiteit dat je wegdroomt hoe heerlijk het zou zijn om zwanger te worden, zou het nu niet lukken, ontelbare keren doorheen die jaren. Zo vaak ook dacht ik iets te voelen, zo vaak ging ik in het begin aan het dromen over hoe het zou zijn. Dus die tranenstroom was niet te stoppen, zachtjes liet ik hem over mij komen en lagen we stil zonder veel woorden. Woorden moeten er niet worden gesproken. Met de tranen die opdrogen, komt het flinke en dankbare. Altijd opnieuw

Geen opmerkingen:

Een reactie posten