vrijdag 26 januari 2018

Uitgestoken hand

Ik wist dat de nieuwsbrief van Steunpunt vandaag zou worden verstuurd, ik wist van de link naar deze plek.
Maar voor dat zo anoniem in mensen hun mailbox kwam, wilde ik het graag uitsturen naar mijn adoptiemama-vriendinnen van het eerste en tweede uur. En naar een vriendin erbuiten.


Mailen en schrijven gaat me redelijk af. Live praten is moeilijker.
Ik kreeg vanmorgen een ontzettend mooi berichtje van mijn lieve vriendin die geen adoptiemama is. Ze heeft 3 biokids. Eigenlijk was dat berichtje een knuffel en een uitgestoken hand want als ik mag dan mag ik altijd aankloppen om te praten.


ik moet even slikken nu en dan toch traantjes vegen


Want het berichtje pakte mij omdat mijn vriendin geen emo-mie is zoals ik, ondanks het feit dat we beste vriendinnen zijn, zijn we zo verschillend op dat vlak. Maar het was zo lief en kwetsbaar geschreven. Ze weet dat ik vind dat ze me niet helemaal kan begrijpen, ze weet dat ze niet kan voelen wat ik voel en niet in mijn hoofd en hart kan kijken en toch
Ik denk nu vandaag dat het feit dat ze me niet kan begrijpen eigenlijk een fabeltje is. Sinds de tekst van de olifant denk ik dat ik gewoon die brug niet wil bouwen.
Dat ik niemand over de brug wil laten komen tot bij mij, ik ben liever dapper en flink want dat is veel veiliger. maar zo dom
op momenten als deze in de meest onverwachte dingen breekt de dam
ik ben namelijk -als ik dat mag zeggen- redelijk puur van nature, en ik zal de eerste zijn om te vertelen dat je moet praten over verdriet, dat je moet durven openhartig zijn
en ik besef vandaag dat ik dat niet ben. ik ben een gesloten boek als het komt op mijn diepste gevoelens. het stille verdriet.


Dus ze is dapper, ze staat aan de overkant te wachten tot mijn brugje daar is.
Misschien staat ze er wel samen met zoveel meer mensen dan ik wil zien. Zoals mijn man. Mijn rationele man en rots.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten