dinsdag 9 januari 2018

Terugkijken

Een paar dagen geleden vroeg ik me af hoeveel pogingen ik nu weer had ondergaan en wanneer. De tijdlijn, de namen van medicatie, hoe dat nu precies weer in zijn werk ging, het vervaagt.

Ik wist dat ik ergens weggestopt in een digitaal archief een foldertje had "IVF" en in het kader van "in de ogen kijken" klikte ik het net even open.
Een steen plofte op mijn hart, het voelde zwaar worden.

Er was meer dan ik herinnerde. Een planning met een lijst medicamenten dag per dag in te nemen in voorbereiding en  tijdens een IVF of IUI poging.
Mooi met al die kleurtjes, telkens vol goede moed. Over de medicatie ben ik vandaag best wel boos, je doet het met de beste bedoelingen maar de vraag is welk spoor ze achterlaten in ons lichaam, ik vraag me af of we daar niet te onbezonnen "het doel heiligt de middelen" hebben gedacht.

Maar ok mijn folder...
Wat ik had bijgehouden was een kostenplaatje van voorbereiding tot einde van de laatste poging. De kosten deren me vandaag niet al is dat een dik vet plaatje, het overzicht van de pogingen des te meer.

Stilaan krijgt het weer een gezicht in mijn hoofd, zie ik de planning voor me. Mooie jaren ware het niet dat ons leven toen - vooral door mij- on hold stond omdat ik van poging naar poging ging en elke keer meer verschrompelde.

In het voorjaar van 2007 toen we elkaar 2,5 jaar kenden (ik was toen 29, manlief 36) gingen we naar mijn gyneacoloog met het verhaal dat het niet echt lukte om zwanger te worden. Niet panikeren, kom over 6 maanden nog eens terug.

In september 2007 begonnen we aan ...
het eerste woord dat in me opkomt is de hel
maar dat meen ik vast niet
als ik dit schrijf voel ik tranen prikken, mijn hart voelt zwaar
het traject is te zakelijk
dus het heeft even geen naam
we begonnen in september 2007

Dat zie ik in mijn planning, ik herinner met het slechts vaag.
Een bloemlezing uit mijn planning ... DNA onderzoek van beiden, onderzoek met contrastvloeistof (ik herinner me de pijn, de onmogelijkheid om de dokter te horen omdat ik verlamd was van de pijn), de capaciteitstest van manlief, ...
gesprekken met onze gyneacoloog bij ons in de buurt, onderzoeken in die grote mastodont in Leuven

Dat was de voorbereiding en kennelijk mochten we in oktober starten, 2007, met poging 1.

De opeenvolging van medicatie in de cyclus ook met glans vergeten.
In januari/februari en april/mei van 2008 volgen IUI poging 2 en 3 om meteen te worden gevolgd door een maand onbetaald verlof op het werk. Ik was leeg.

Omdat drie pogingen IUI niet aanslaan gaan we richting IVF maar eerst komt er een kijkoperatie in juni om te zien of er geen verklevingen op de eierstokken zijn.
Die zijn er niet en na een zomer rust beginnen we in september 2008 met IVF poging 1. Vaag herinner ik me dat ik hele goeie eitjes aanmaakte maar er maar 4 bevrucht werden. Ze werden ingevroren en in november 2008 kwam een eerste cryo poging, waarbij de eitjes worden ontdooid. 1tje overleefde en werd teruggeplaatst

In februari 2009 ondernamen we de tweede en allerlaatste poging.

Het is een saaie opsomming van pogingen op papier, maar beseffen wat het was, zoveel, het is voor mij een boterham om terug te zien. Dingen die ik had verdrongen, komen plots naar boven.

Ik weet hoe ik leefde van hoop over ontgoocheling naar nieuwe hoop telkens opnieuw. Ik weet hoezeer ik ons leven on hold heb gezet, hoe emotioneel zwaar het was. Hoe ik mijn lichaam heb uitgput. Hoe die planning ons leven beheerste. Medicatie op exacte momenten, op het werk, op bezoek, eender waar. Gyneacoloogbezoeken voor het meten van de eicellen vroeg in de ochtend onderweg naar het werk, laboonderzoeken net hetzelfde. De rit naar Leuven.
Het mag een fijne stad zijn en dat is ze, voor mij is ze voor eeuwig en altijd de weg naar ...

Het moet even bezinken. De tijdlijn danst voor mijn ogen.






Geen opmerkingen:

Een reactie posten