donderdag 25 januari 2018

Opzij opzij opzij

Ik moet rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan...


Als ik flink genoeg ben, druk genoeg ben dan vergeet ik misschien
Als ik flink genoeg ben en mijn potje stevig dicht knijp dan ziet misschien niemand het


Zou het waar zijn...


Als ik eerlijk naar mezelf kijk in de spiegel dan zullen ze gelijk hebben


Ja ik ben te flink
Ja ik ben te streng voor mezelf als persoon, als mama
Oh ja ook als mama want ik heb die twee prachtige kinderen gekregen en die moet ik alles geven, niet materieel maar liefde, aandacht, tonnen
Altijd proberen kijken naar de gevoelens, de rugzak, de noden tussen de lijnen door
Ik zorg me vaak te pletter tot ik neerzak en ik hoop dat er iemand voor mij zorgt


Rennen springen vliegen...vooral weer doorgaan
Maand na maand vanaf de kinderwens groen licht krijgt, de ontgoocheling wegtoveren en hopen op de volgende maand
Bij elke poging slikken, stampen, hartverscheurend -inwendig- huilen, stilletjes huilen bij anderen, ... een paar dagen en dan die nieuwe poging inplannen
Eigenlijk is dat compleet van de pot gerukt, eigenlijk is dat zonder emotionele psychologische begeleiding niet ok


Als koppel moet je overeind blijven
Als persoon moet je vallen en weer opstaan
vaak zonder dat de buitenwereld weet dat je gevallen bent want heel heel veel mensen houden de pogingen beperkt tot de intiemste vriendenkring


Ik denk dat wij er altijd vrij open over zijn geweest, enkel die emoties die minder


Tot die keer. Ik denk na de derde inseminatie. Het was niet gelukt. Ik was op het werk, werkte aan een of ander global project. Mijn baas was een Engelsman -niet zo goed met emotie by default- en dus een man.
Het management boven hem allemaal mannen off course (shipping)
En ik zat daar achter mijn PC moegestreden.


Op een moment stond ik recht zonder ook maar met iemand gepraat te hebben en ik zei " wij moeten eens praten" ... "ik neem een maand onbetaald verlof, ik kan niet meer, ik ben op"
Mijn nieuwe levensmottoStomverbaasd was hij, maar hij zag de ernst en waarschijnlijk wist hij dat ik niet op andere gedachten te brengen was.
Ik heb naar huis gebeld en gezegd wat ik had gedaan.

Dat zijn de zeldzame momenten dat ik zelf de alarmbel heb geluid en wist als ik nu niet voor mezelf zorg word ik gek.
Het was lente en ik heb me opgeladen voor de volgende stap, een heel grondig onderzoek en IVF poging 1.
Doorgaan ...


Toen de laatste IVF poging mislukte, waren we al ingeschreven voor adoptie, de vorming begon als ik het me goed herinner in dezelfde maand als de poging mislukte.
Jaren heb je dan nog voor de boeg. Dus opstaan en doorgaan met dat traject kan heus wel. Zogezegd moet je het verwerkt hebben voor je adopteert want menig vraag in het maatschappelijk onderzoek gaat daarover en terecht. Maar lieve mensen, wij zijn sterke madammen. We vallen en gaan door en zijn meester in flink zijn. Wij verwerken pas als iedereen veilig is, als er voor iedereen is gezorgd, als we zelf zodanig moe op de grond zitten dat we weten dat het potje open moet.









Geen opmerkingen:

Een reactie posten