donderdag 25 januari 2018

Olifant




Een lieve vriendin die van heel mijn verhaal op de hoogte is, stuurde me vandaag een link. Ik moet overleven dus besloot ik het niet te gaan lezen op het werk, maar nu zonet.

Mijn hart sloeg een telletje over want het lijkt zomaar of het over mij gaat, ... de tekst komt uit een blog van een hulpverleningssite oa rond kinderloosheid

 

Ik vraag me af hoe ze het doet? Hoe lukt het haar zo bijna levendig te vertellen over haar leven, terwijl ze vreselijke pijnen moet hebben en waarschijnlijk doodmoe is? Hoe verdraagt ze het verdriet over de kinderloosheid? Het lijkt me toch dat haar levendigheid toch een schril contrast moet zijn met hoe ze zich echt voelt. Het gevoel bekruipt mij dat er een olifant in mijn spreekkamer is die we proberen te negeren.

En dan realiseer ik mij dat dit waarschijnlijk is dat hoe ze het redt. Die enorme olifant proberen te negeren! Want het alternatief is zo pijnlijk en confronterend. Onderkennen dat je verschrikkelijke pijnen hebt, en eigenlijk zeer beperkt bent. Toegeven dat je chronisch ziek bent. Het verdriet van je onvervulde kinderwens toelaten.

Als die kraan opengaat, krijg je hem misschien nooit meer dicht. Het zou je kunnen overspoelen. Die olifant krijg je misschien nooit de deur uit. Dan maar negeren. Liever negeren dan helemaal instorten en niet weten hoe je overeind krabbelt.

Je pijn en verdriet negeren is een manier van overleven.

De pijn en het verdriet aangaan is ook eng. Doodeng, stel je voor dat je de controle verliest?
 

Meester in het minimaliseren, zouden we dat zijn.

Zouden we echt mogen zeggen dat we chronisch ziek zijn met ons stil verdriet. Moeten we echt meer uitgestoken handen aannemen en mogen we breken? Wat als we dan niet meer kunnen zorgen voor even? Wat als we dan even niet kunnen meedraaien? Wat als we dan eerlijk moeten zeggen dat we zoveel verdriet hebben om iets dat we niet kunnen uitleggen.

Ben ik daarom soms zo moe? Omdat ik olifanten negeer? Verdriet om het kindje dat ik nooit mocht dragen en ongetwijfeld om een olifant die de trauma’s van twee andere kids wil wegnemen en ze een veilig nest wil geven kost wat kost.

Levendig vertellen, ik kan dat en best goed. Maar liefst in algemene termen, die olifant blijft best waar hij zit. Zelfs aan mijn eigen ouders heb ik niet verteld waar ik nu mee bezig ben. Ik wil ze niet lastig vallen hiermee, ze zouden denken dat ik niet blij ben met onze kinderen. Ze zouden me willen helpen en niemand kan me helpen.

-Dat is toch wat ik altijd zeg-

Ik laat me praktisch helpen zonder probleem, maar emotioneel heb ik nog werk om mijn eerste brugje te bouwen…

Geen opmerkingen:

Een reactie posten