dinsdag 16 januari 2018

Leef zonder filter

Vanmorgen zag ik nog wat interessants passeren " Leef zonder filter" of tonen hoe je je echt voelt en niet enkel de happy foto's en berichtjes op de sociale media.
https://www.fitinjehoofd.be/leef-zonder-filter


Interessant want als ik erover nadenk antwoord ik in misschien  wel 95% van de gevallen met een filter op mijn verhaal. Dat deed ik sowieso tijdens de zwangerschapspogingen naar iedereen buiten onze intieme kring. Hoewel ...
Ik herinner me dat ik erg open was op het werk, nu kan ik er al eens om lachen. Ik werkte in de scheepvaartsector een redelijk mannenbastion. Zij het vaak stoer met een klein hart. En in die hele periode van vruchtbaarheidsbehandelingen heb ik verschillende managers gehad en elk van hen - hoe stoer en afstandelijk ook- hebben mijn verhaal op hun plateau gekregen. Ik vind het te gek als ik er nu over nadenk. Ik vond dat iedereen rond mij moest weten dat ik humeurig kon en mocht zijn met heel veel reden, dat ik te laat kwam door bloednames of echo's, dat ik emotioneel een springveer was en er vaak een dag niet was door de bezoeken aan het UZ of om te bekomen van de "sorry mevrouw, het is deze keer niet gelukt". Dus daar en toen was er geen filter.


Filters waren er wel naar de wijdere buitenwereld, filters van elke emotie wanneer je bv in een vrouwenonderonsje zat met mensen die ons minder goed kenden, wanneer het dan ging over de kleine of grote zogenoemde verzuchtingen over de kinderen of de zwangerschap moest ik me altijd bedwingen om niet het tafellaken met alles erop en eraan van tafel te trekken en te gillen dat ze verdorie op hun blote knieƫn dankbaar mochten zijn.
Ik haatte dat soort gesprekken en ongevoeligheden hoewel die mensen daar uiteraard absoluut niets aan kunnen doen en recht hebben op die geluksmomentjes.


In het aftellen naar onze adoptiedochter was er eigenlijk geen filter, ik vond dat heerlijk die rollercoaster van emoties en ik werd gesteund door familie, vrienden en een netwerk van adoptieouders - in - wording. Ook toen schreef ik een blog gevolgd door een select publiek om de privacy van onze dochter te beschermen.


Anders werd het toen we gingen wachten op ons tweede adoptiekindje. We kozen voor een special needs kindje. Bewust. Stel je voor. Hoe zot kan je zijn?
Dat vonden niet wij maar velen rondom ons en dan klap je al wat meer dicht. Wanneer je een voorstel krijgt en je moet gaan nadenken en je 6 weken op het randje van de emotionele afgrond leeft tussen JA en neen dan leef je met een onleefbare filter. Om het dan wel uit te schreeuwen bij toewijzing, zij het met filter want niet iedereen is klaar voor het verhaal achter het kindje.


Na thuiskomst ging alles vrij goed, de special need verdween vrij snel als sneeuw voor de zon, het was "maar" verwaarlozing emotioneel, fysiek... en door veel liefde en pakken geduld was die special need dus verdwenen. Tot 14 maanden na thuiskomst de mokerslag kwam. Hechtingsstoornis, trauma, emotionele achterstand en niet een beetje. De filter ging weer op want dit kon ik niet uitleggen, ik kon het niet geloven, plaatsen en ik kon er niet mee om. Wat een falen (alweer).


Meer dan een jaar leefde vooral ik in de bubbel en sprak ik zonder filter tegen slechts een handvol mensen want begrijpen wat het met je doet, dat energievreten elke dag dat is heel moeilijk. Al snel zouden mensen denken dat de liefde er minder door was, en dat was in de verste verte niet zo.


Ik deed verder tot het niet meer lukte en mijn verhaal hier begon want ik kreeg de volle laag over zelfzorg begin december. Een bikkelharde spiegel voor m'n neus.
En vandaag leef ik minder met mijn filter want ik schrijf en ik praat, en dat doet deugd. Heel veel. En toch... leven zonder filter is voor de allerdappersten.



Geen opmerkingen:

Een reactie posten