zondag 28 januari 2018

Knopje

Het is zondagavond, de kinderen liggen in bed, manlief is er even niet en ik kruip achter mijn PC. Even schrijven. Eens ik start met nadenken en teruggaan weet ik dat er momenten zijn dat mijn hoofd zo vol is dat ik moet schrijven, als een emmertje dat zal overlopen.


En toch kan ik die knop ook perfect omdraaien. Zoals ik dat al 10 jaar doe. Vrijdag vertrokken we op weekend met kids en mijn ouders. Dus dik 2 avonden ertussenuit. 2 dagen met geen ruimte voor schrijven of me time. Omdat het niet mag? Neen tuurlijk niet maar omdat ik dat zo gewend ben. Uit de bubbel stappen, flinkheid en op stap. Niet praten, niet al te veel denken, gewoon wegduwen.


Met elke dag extra in dit proces ben ik hier eigenlijk niet zo trots op, het is beetje dom en misschien zelfs zwak in plaats van sterk. Maar het is een rol die ik gewend ben en waar ik niet zomaar afstand van kan doen.


Van de mama-vriendinnen die me mailden nadat ze de blog lazen, kreeg ik wat herkenning. Meest van het vallen en weer opstaan, waarbij het op het einde overeind krabbelen is en niet meer recht springen. De vermoeidheid ook, extreem moe. Daarom niet fysiek maar vooral mentaal. En dan dat knopje, rolletje spelen, dapper blijven lachen en meedoen en in jezelf soms zo willen gillen, iets kapot gooien.


En toch heb ik weer bewust gekozen voor mijn knopje. Veilig.
En een beetje dom.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten