maandag 29 januari 2018

Buiken

Bolle buiken, vandaag spotte ik er eentje. Mama van een klasgenootje van 1 van de kids. Ik weet niet of ik eigenlijk zou kunnen uitleggen hoe het voelt. Het is als een checkmark. Rationele registratie.
"Ok die mama is dus zwanger, 3e kindje" , ik zou zeggen dat ik dan een pijn in de hartstreek voel en heel kort (een nanoseconde) "het is niet eerlijk" en dan gevoelloos. Rationele benadering. 
Rationeel kan ik zeggen dat ik blij ben voor die mensen, omdat dat nu eenmaal zo is, je bent blij voor mensen als ze stralen en aan gezinsuitbreiding doen. Maar ik ben blij emotieloos.
Ik voel echt niets buiten sorry negativiteit of vechtlust. Dapperheid. Survival modus.

Natuurlijk zijn er vriendinnen zwanger geweest, schoonzussen, maar ik kan niet zeggen dat ik dat mee heb beleefd. Ik herinner me daar amper iets van. Ik zag hen, ik zag de buik groeien en verder stelde ik geen vragen. 
Geen zeemzoeterige zweeftoestanden over het schoppen in de buik, echo's, weet ik veel ... ik denk dat ik daar niet naar geïnformeerd heb.

Ik herinner me 1x iets wat op mijn netvlies staat. Aan mijn lieve vriendin die meeleest, neem het niet persoonlijk, ik heb het je nooit verteld, ik had gewoon neen moeten zeggen.
Mijn vriendin was zwanger. 3e kindje. We gingen winkelen zoals vriendinnen dat doen. En we verzeilden in een winkel voor zwangerschapskleding, ik denk dat het solden was dus dan kan je dat als zwangere vrouw niet skippen, ik begrijp dat. Ik heb ook niets gezegd. 
Er was vanalles moois, denk ik, maar het ging als een waas een me voorbij. Ze ging passen, mijn vriendin. En ik herinner me dat ik daar zat in het midden van die paskamers in een zeteltje en in elke paskamer stond een bolle buik die kwam showen, die licht gaf ... zo stralen.
Ik had nooit mee binnen mogen gaan, ik had het moeten zeggen, maar ik besefte het pas toen ik er zat in het midden en enkel kon luisteren en kijken en eigenlijk alleen naar buiten wilde lopen en de wereld een ferme trap verkopen. 

Buiken zijn intrigerend en vaak ongelooflijk mooi, stiekem kijk ik dus wel
Aan de schoolpoort is het vaak een parade natuurlijk en ik praat eigenlijk niet met bolle buiken. Dus sommigen vinden mij misschien onvriendelijk maar ik weet niet wat zeggen tegen zo'n bolle buik. Ik wil niet weten hoe het gaat. Ik wil geen verhalen. Ik ben ok als het voorbij is, hoewel neen dan ga ik niet kijken naar de baby, ook dan liever niet. 

In de afgelopen jaren ben ik een aantal keer wakker geworden en dan wist ik hoe het voelde om zo'n buik te hebben. Ik had het gedroomd, zo levensecht dat ik het nog kon voelen toen ik wakker werd. De reality check die je dan krijgt, is weer zo'n klap en toch sta je op en pik je je dag op. Crazy. Op zo'n dagen moet je eigenlijk in je bed blijven, huilen en vloeken en schrijven of schilderen of vertellen. Maar dat heb ik nooit gedaan, het kwam niet bij me op dat het zou kunnen of mogen. Dat ik daar recht op had, op rouw en verdrietig zijn.





Geen opmerkingen:

Een reactie posten