dinsdag 23 januari 2018

Block

We waren op stap onder collega's, een beurs. Ikzelf, twee mannen en mijn jongere vrouwelijk collega. Zij begin 20, ik bijna 40. Verschillende fasen van ons leven en toch zoveel gemeen. Ik herken puntjes hier en daar van drive, openheid, toewijding. Ze is jong, gezond, gelukkig en verliefd.


Op het einde van de beurs voelde ze zich niet lekker, beetje misselijk. Een vrouw en het woord misselijk is genoeg om alarmbellen te doen afgaan, bij mij en waarschijnlijk vele anderen. Ook mijn collega. Hij maakte een grapje "een jonge vrouw, misselijk jaja wat zal dat betekenen"


Een dom grapje, onozel zoals 13 in een dozijn. Mm dat zou je zeggen ja. Bij mij niet, hoewel bij mij diezelfde alarmbel was afgegaan, de optie mijn denken had gekruist, was het mogelijk geweest om ze in de vergeetput te duwen tot hij dat grapje maakte.


Het creeerde een soort van blockage. Alsof ik mijn adem inhield en pas zou kunnen ademen als ik wist dat de misselijkheid weg was of wat er aan de hand was. De rest van de avond zat het me in de weg. Ik zag soms het bleke van haar gezicht. Ik begon zo'n beetje te ratelen, teveel te praten en viel andere momenten weg in stilte.


Het zijn momenten die ik niet kan uitleggen. Maar ze zorgen voor zo een gevoel van "neen dat kan toch niet, wat als..." en ik kan dat dan echt niet loslaten.
De jonge dame in kwestie wist gelukkig niets van mijn denkkluwen. De collega die de opmerking had gemaakt, was ze net zo snel vergeten.


Toen ik vanmorgen mijn collega zag, was ze mogelijks nog bleker en de blok op mijn maag, het denkkluwen in mijn hoofd werd groter. Thuis vertelde ik over de wat als. Ik moest het niet uitleggen, meteen wist manlief hoe de vork aan de steel zat. Na al die jaren leest hij me en weet hij wat zwangerschappen, mogelijke roze wolk fantasiƫn ea met me kunnen doen.
Ik kan het niet, ik kan een zwangere vrouw geen plaats geven, nog altijd niet. Het doet me een verdedigingsmuur optrekken, alle emotie afsluiten en zorgt voor fysieke hartenpijn.


Het zijn zulke momenten, momenten aan de schoolpoort in het hoogseizoen van zwangere  buiken -want vanaf de lente zijn ze overal- dat ik weet dat ik het niet heb verwerkt, dat ik niet normaal functioneer op dat niveau.


Mijn beste vriendinnen zijn allemaal zwanger geweest, het gevaar is er geweken. Maar mijn parel, mijn pracht van een dochter zal hopelijk ooit op een wolkje komen vertellen dat ze zwanger is. En dan, dan wil ik kunnen juichen van geluk. Dan wil ik vragen kunnen stellen over die buik, over wat ze voelt, dan wil ik kunnen meevoelen en niet alles moeten afsluiten.
Enkel het neerschrijven hiervan doet mijn ogen zwellen van de tranen. Dus het is niet rond, het verdriet zit daar diep vanbinnen.



Geen opmerkingen:

Een reactie posten