woensdag 10 januari 2018

Beelden van toen

Het kamertje voor het afleveren van het spermastaal. De eerste keer ging ik mee, daarna nooit meer. Er is niets lekker gezellig, romantisch of liefdevol aan. Je moet er samen door maar op dat moment voel je je deel van de fabriek. De kamer is kaal. Ik herinner me een zetel, een paar boekjes en een doorgeefluik.
Als je klaar bent moet je je potje daar neer zetten en laten weten dat het ok is. Hoe dat weet ik niet meer. Maar het voelde niet goed, beschamend, pijnlijk.

De gang waar het vol zat met mannen en vrouwen met of zonder kinderen is een ander beeld. Dat was de gang bij het spermalabo. Daar zaten ook zwangere vrouwen, koppels die gewoon in de wachtrij zaten voor de gyneacoloog. Ik durfde er haast niet ademen, laat staan praten of rond kijken.


De fertiliteit zelf in de kelder van UZ Leuven. Een ruimte zonder natuurlijk daglicht. Een ziekenhuiswachtkamer dus clean en saai. Kleine behandelingskamers voor echo's of terugplaatsing. De zaal voor een pickup was anders, meer de looks van een operatiekamer denk ik. En dan de zaal met de witte gordijntjes, bedden gescheiden door een gordijn vol met vrouwen die werden behandeld. Ik krijg rillingen als ik eraan terugdenk.


De broedkliniek daar waar mijn lichaam veranderde in de broedmachine.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten