zondag 28 januari 2018

Adoptiemama

Ooit ging ik bij een andere therapeute dan mijn vaste therapeut. De andere was een dame gespecialiseerd in sexualiteit want laat ons een kat een kat noemen. Sexualiteit krijgt een hele andere dimentie na de fertiliteitsshow. Het zijn van die dingen waarvan ik denk "zou ik dat nu wel schrijven" want hoewel de blog anoniem is, zijn er mensen genoeg die weten wie hem schrijft. Maar helaas is sexualiteit een groot deel van het verhaal en kan ik dus niet om die olifant heen.
Sexualiteit wat zo een belangrijke factor is in je relatie is nooit meer of voorlopig niet meer hetzelfde. Je lichaam dat je kent, laat je in de steek op een fundamenteel deel, een van je grootste kinderdromen. En dus de sexualiteit die gekoppeld is aan dat lichaam van je wordt een moeilijk iets. Georchestreerd soms.
Omdat dat na al die jaren bijzonder begon te wegen, ging ik dus naar die andere therapeute.
Vlakaf zei ze ons eerste erg lange gesprek Voor we daar in beginnen, hebben we heel veel ander werk. Wat al leidde tot het fronsen van mijn wenkbrauwen. Wat voor werk?
Waarom vind je het het zo erg dat je nooit biologisch mama werd? Wat doet er zo'n pijn? Waarom wil je dat zo graag?
Grote ogen had ik, zo'n moeilijke vragen. Ik heb mijn hersenen gepijnigd. We hebben een aantal heel goede gesprekken gehad tot het te dicht kwam en ik zo moe was van mijn gesprekken, de zorg om de hechtingsstoornis van de jongste en allerhande andere dingen dat ik besloot om een lange pauze in te lassen. Die tot nu duurt.
Ondertussen begin ik te zien wat het antwoord op die vragen kan zijn, maar ga ik nog even dat pad niet op.


Maar wat veel mensen waarschijnlijk niet begrijpen is dat biologische vs de adoptiemama. Ik ben voor mezelf en ook voor hen denk ik vandaag 100% mama van mijn twee kids. Voor mezelf zijn ze mijn vlees en bloed en soms zelfs meer denk ik. Je gaat in die hele adoptieprocedure zo diep, je stelt jezelf, je partner, je relatie, je kinderwens, je hele hebben en zijn zo in vraag in de voorbereiding, de wachtperiode en erna dat je ten goede veel meer het pure in jezelf naar boven haalt. En daar ben ik ontzettend dankbaar voor, voor dat pure in mezelf, dat pure in onze adoptievrienden. We vinden bij elkaar een zo intense verbondenheid, een begrip en puurheid dat het misschien wel moeilijk is voor de "gewone" vrienden om dat allemaal te begrijpen.


Maar als je terugleest dan zet ik er altijd die "adoptie"voor en dat is misschien wel een probleem. Als iemand me vraagt "Heb je kinderen"? Dan sta ik daar.
Mm ja 2 adoptiekinderen en een pluskind.
En daar heb je het. Stel dat ik zou zeggen 3 dan ben ik fout want dan misken ik alle biomama's in het verhaal. Als ik zeg 2 dan sluit ik mijn pluskind uit en dat kan ik niet want het is ergens ook mijn kind al zolang, zit in mijn hart.
Stel dat we enkel kijken naar de 2 dan vind ik het ook moeilijk want ik weet heel goed dat ik hen niet heb gedragen, niet heb gebaard. Ooit gaan ze op zoek naar die mama die hun het leven heeft geschonken en ja ik ben er ook maar ik met niet hun hele wereld, ik deel die met een mama.


En zo ben ik dus nooit gewoon maar mama, van geen enkele van de drie. En toch denk ik dat ik op een dag 2 en een pluskind ga zeggen. Mijn twee kids. Mijn twee wonders. En het feit dat ik dat niet zeg, ik denk dat het bij mij ligt, 100% loslaten, 100% hechten en dan is mijn cirkel rond. Hechting. Mij overleveren. En daar moet ik dan weer nog eens heel diep over nadenken bij mezelf. Want dat is de knoop van het verlangen naar de zwangerschap, het eigen kindje en de knoop die ik heb in de relatie met mijn jongste. Zijn hechtingsstoornis laat mij in de spiegel kijken.


Mijn puzzel ligt. Perfect geanalyseerd. Nu de emotie. Ooit een keer.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten