dinsdag 3 februari 2015

Start

Jaren denk ik. Jaren voel ik. Jaren worstel ik.
Ik ben een emoschrijver. Mijn emoties moet ik neerschrijven om ze te verwerken.
Ik probeerde boekjes, speciaal uitgezocht. Met kleurtjes. Die goed voelen in de hand.
Een mooie pen zocht ik uit.
Maar het lukt niet, het ligt daar en ik stop met schrijven.

Ik blog graag, het is iets wat overal en altijd kan. Als ik klaar ben, kan ik het bundelen en wegleggen. Voor altijd. In een doos ergens voor wanneer iemand het ooit wil lezen.
Ik niet meer, ik wil ermee klaar zijn, ik wil het weg voor altijd.

Ik worstel nog want ik houd van handgeschreven letters. Maar ik ga van start. Nu omdat het moet. Het voelt alsof ik eindelijk in het reine wil komen. Ik moet aanvaarden, afscheid nemen en voort.
Ik wil leven. Leven zoals vroeger. Vol en intens. Gek en lachend.
Wie ben ik, wie was ik, wie wil ik zijn.

Ik weet eigenlijk wie ik wil zijn.
Een mooie jonge vrouw, iemand die goed in zijn vel zit en op die manier mooi is. Geen model. Neen een mooi gelukkig iemand.
Iemand die bruist en lacht, die zich kan inleven, die warm is en dankbaar.

Ik vraag me af waar ik mezelf ben verloren.
Ik ben een mooier persoon geworden door al dat verdriet, al die intense emoties van de laatste jaren. Heel zeker. En dat wil ik niet kwijt.
Maar ik wil ook weer stralen, ik wil een lieve mama zijn, een goeie vriendin, een partner die het waard is.

Al bij de eerste pennestreek is het raak, ik breek vanbinnen. Waar zit het grooste verdriet denk ik dan. Het lichaam dat ik haat, waarvoor ik niet meer wil vechten. Of de baby die er nooit kwam. Het is een kluwen dat me in die 10 jaren heeft verstikt. Ik haat het. Mijn woede, onmacht en verdriet vanbinnen is huizenhoog. Ik wil ervan af maar ...

Geen opmerkingen:

Een reactie posten